DOORPRIZE

Galura, Edisi II Nopember 2013

 (Iwan M. Ridwan)

Sabari ngaboséh téh teu weléh babacaan. Wiridan sabisa-bisa. Mapatkeun élmu panemu jampé anu tara dipaké. Sakapeung kawas anu ngobrol sorangan. Bubuhan ngagerendeng ka Gusti Nu Maha Suci. Muntang keming ka Mantenna. Éstuning waktu éta mah kawas anu sumerah pisan. Masrahkeun sagala kahayangna ka Gusti Robbul’ijati. Diajak ngobrol ku Sandi gé bet kawas anu teu mireungeuh. Rék ngajawab bet kudu rungah-ringeuh heula. Padahal ti mimiti start mula teu kungsi jauh.

“Kumaha?” pokna bari rada nyengir nahan sorot panon poé isuk-isuk.

“Beurang teuing euy start téh. Kéna-kéna pajabat. Tapi da lamun subuh-subuh teuing asa ngéwa. Maénya aya pajabat rebun-rebun geus singkil. Siga anu rék nyadap kawung ka leuweung meureun.” Sandi nyelang seuri. “Lumrahna ogé pajabat mah datang pangahirna, urang-urang anu ngadaragoan bari ngawilujengkeun. Tepak deku téa geuning.” Sandi ngahéhéh. Panon anu sipit téh témbong kawas anu peureum. “Pajabat di urang mah ménak, dimémén diénak-énak. Kira-kira pihartieunana mah jalma anu biasa dilayanan, dicumponan sagala kabutuhanana, dilaksanakeun sagala panitahna. Lain jalma anu anu biasa gawé ripuh, biasa tangginas, asruk-asrukan kanu bala, komo papanasan di sawah mah…”

“Sirik manéh téh?” Pokna. Ti dituna mah minangka nembalan. Kituna téh bari jeung nincak pedal satarikna. Dius manéhna ngajauhan.

“Euy….! Dagoan!” Sandi ngagorowok bari satékah polah ngagilekeun sapédahna néangan lolongkrang jalan tina sapédah-sapédah séjén. Soloyong ngadeukeutan Rifki. Anu diudag témbong ngoperkeun gigina bari babalicetan. Tungtungna mah kawas anu babalapan.

***

Beuki nongtoré basa anjog ka gerbang finish téh. Anu rék arasup beuki ngagimbung. Menet kabéh dina lawang gerbang.

“Euh aing mah. Teu indit teu asup. Angger wé pasesedek.”

“Sabar wé Ki, kita menikmati suasana pasesedek. Urang sakalian ngadeukeutan anu geulis.” Sandi rada ngaharéwos, kituna téh bari jeung rada gumasép.

“Haha. Baku manéh mah. Paling gé nyamos deui waé. Cenah wé hayang geura-geura boga piindung-budakeun, ari kalakuan heureuy waé. Rék kumaha percayana atuh ari ngan ukur heureuy mah.”

“Is, pan prosés ieu téh.” Cenah semu nu éra. Tapi kituna téh bari jeung pepeta pinuh harepan.

“Sok atuh buktikeun!” Rifki nangtang.

“Ah sok ngadadak sombong ari dina masalah nu kieu mah!”

“Éh! Bukti urang mah.”

“Acan. Sagala gé kudu sobar jeung  tawakal. Ikhtiar. Kasab jeung saréat.” Sandi embung éléh.

“Enya lah. Pék baé….” Rifki teu kebat ngomongna.

“Aduh! Aduh!.... awh…!” rampéol. Gubrag. Sapédah Rifki milu ngaguling katindihan sapédah anu cik kénéh aduh-aduhan. Aki-aki anu maké kacapanon hideung anu ngadupakna mah teu riuk-riuk boga dosa. Tonggoy wé. Malah gura-giru hayang geura asup ka lawang gerbang.

“Punten, Kang!” cenah. Rumasa dosa. Padahal sidik manéhna mah ukur jadi korban katubruk aki-aki.

“Kadé atuh, Néng. Ati-ati. Teu kunanaon?” Sandi rikat ngahudangkeun nyimojang anu nindihan sapédah Rifki.

“Henteu, Kang. Punten.” Cenah neuteup Rifki. Sandi mah teu ditolih. Nyi mojang tuluy gura-giru jeung pada baturna. Kaparengan harita téh geus anjog ka lawang gerbang. Rifki jeung Sandi teu éléh segutna paséséréd hayang nurutan asup.

Di jero Balé Kota panggung geus mimiti kadéngé tatabeuhan. Émsé anu ti isuk geus norowélang téh meureun keur ngaraso heula di ténda, sabab teu témbong irung-irungna acan. Ah boa kahalangan, jalma sakitu mani nyaeurna. Nu jarogéd hareupeun panggung beuki maceuh. Surak ambal-ambalan waktu biduan némbongkeun jogéd kojona. Enya bapa-bapa anu kitu téh. Anu ponyo pogot kana dangdut.

Rifki jeung Sandi milih cicing handapeun tangkal caringin. Nyérangkeun ti kaanggangan. Teuteupna norobos ngaliwatan lautan manusa.

“Urang mah hayang mobil euy. “Sandi muka omongan. “Motor gé hayang kétang.” Pokna deui sangeus sababaraha lila teu meunang réspon ti Rifki. “Sapédah gunung gé baé kétang. Si Hawuk geus waktuna diganti.” Cenah, nuluykeun omonganana. Kituna téh bari ngusapan batang sapédahna anu diparkir gigireunana. “Ari manéh hayang naon, Ki? Kulkas? Mesin cuci? Atawa payung? Hahaha.” Cenah mani siga anu senang. “Urang mah lamun meunang mobil rék pelesiran jeung kolot urang ka Pangandaran, ka Bali. Ah kamana-mana wé sakadaékna. Lamun meunang motor rék dijual ka adi urang, enya baé dibayarna ku kolot ogé. Lamun meunang sapédah gunung mah rék dipaké unggal poé minggu, ka carfreeday, méh bisa ngécéng nu gareulis. Ari manéh rék dikamanakeun Ki lamun meunang kulkas?”

“Haha. Eta nawaran téh mani kacida. Silaing mah mani lahuta. Mobil. Motor.  Ari urang ditawaran payung. Ngalanggar démokrasi euy manéh mah.”

Ngadéngé jawaban kitu Sandi mani ngabarakatak.

“Enya euy, kumaha dinya wé. Tuh tuh. Rék diumumkeun anu meunang door prize-na euy. Hayu urang deukeutan.” Ceuk sandi tibuburanjat.

“Hayu. Sing rido nya lamun urang meunang mobil.” Omong Rifki.

“Ké heula. Sapédah talian heula kana tangkal.”

“Meugeus urang mah, kari nu manéh.”

Émsé geus tatan-tatan rék nyebutkeun nomor undian anu kapilih meunangkeun kulkas. 

“Kosong…..kosong…..satu….delapan…….” reg eureun heula. Tidituna mah nyiptakeun kapanasaranan batur. Teu lila nyebutkeun angka deui. “…….sembilan……”

Témbong di antara anu kapanasan aya anu ngacungkeun kupon bari ajrag-ajragan. Lumpat nyuay-nyuaykeun rajegna jelema. Émsé rikat nyalukan bari ngahiap. Kru anu ngajarega sisi panggung ngabagéakeun bari mangmukakeun jalan. Anu di luhur panggung nampanan leungeun méré pamuntangan. Atoh kacida éta lalaki tengah tuwu meunangkeun kulkas teu sirikna mani digaléntoran.

Bérés anu meunang kulkas, émsé ngumumkeun deui anu mareunang sapédah gunung. Cenah aya opat sapédah gunung. Anu leutik dua, anu gedé dua. Horéng anu digeroan pangheulana téh geuning Sandi. Enya nomor undian Sandi kapilih dina kocokan box kaca sagedé peti. Sandi anu cik kénéh ancrub jeung Rifki kana lautan jalma téh ribut sésélékét dina rajegna jalma anu aréak-éakan.

“Tah, geuning manéh alus milik. Karék gé nyampeurkeun geus dipanggil.”

“Euh bedul. Salah meureun. Urang mah pan hayang mobil.” Kituna téh bari ngilikan kupon. Sidik angka manéhna anu dicalukan. Srog ka panggung. Rifki mah nuturkeun bari sura-seuri. Sandi dibagéakeun ku panitia. Témbong paroman Sandi kurang bérag. Sidik lain éta anu diarep-arepna.

Anu ka dua, ka tilu, ka opat. Sapédah geus béak dibagikeun. Undian motoreun. Motor kahiji beunang ku ibu-ibu. Motorna ditatangkeup, diciuman. Motor kadua beunang ku jajaka maké iket barangbang semplak. Leumpangna légég. Asa aing panguntungna. Motorna nurutan diciuman. Anu katilu motor téh beunang ku aki-aki maké kacamata hideung anu kungsi nabrak nyi mojang. Édas éta mah leuwih légég batan budak ngora.

Ayeuna tinggal grand prize, mobil seprolet bodas. Tapi diselang deui ku lagu.

“Cabak, jantung urang mani degdegan!” omong Rifki mani sumanget. Leungeun Sandi diteundeun dina dadana. Rikat ku Sandi dikepeskeun.

“Siga homo, nyaho!”

Barakatak Rifki seuri tarik nakeranan. Tapi kituna téh teu lila sabab émsé geus nyebutan deui nomor undian. Anu ngariuhan nyalampeurkeun panggung. Solongkrong dua panitia anu ngagotong box kaca sagedé peti. Nyampeurkeun émsé jeung penyanyi. Bus leungeun penyanyi asup kana box kaca. Dipuar-puir kénca-katuhu. Giriwil hiji uwir kupon dicokot tina mangrébu uwir kupon. Dibaca saangka-saangka. Kabéh ngaregepkeun.

“Kosong…. Kosooong…. Satu…. Tujuh….” Jep, ngadak-ngadak jempling. Kerung sakeudeung. Panonna ngulincer kanu araya.

“Tempo San, nomer urang. Enol, enol, hiji, tujuh, tah moal salah angka dua jeung dalapan…” Rifki teu sirikna mani ngeleper.

Ngong nu di panggung nyebutkeun deui angka. “Diulang ya! Kosong… kosong… satu… tujuh… dua…” reg deui eureun.

“Tuh, Sandiiii. Tempo teu nyalahan. Saangka deui. Teu cumah euy tahajud téh. Jajampéan heula atuhda urang mah. Geuwat atuh bacakeun!” Rifki teu sabar. Maksa nunungtun Sandi hayang beuki ngadeukeutan panggung.

Ngong deui anu di panggung macakeun nomerna. “Diulang ya! Kosoooong…. Kosong…. Satuuuu…. Tujuuuh..... dua….” Jep deui. Sakuliah anu araya jempé lir gaang katincak. “Tujuuuuhh…”

“Yeeeeh…. Horeeeee…..” Hiji sora mani ngengkreng. Sora anu tadi kungsi menta hampura ka Rifki basa pasesedek asup ka jero Bale Kota. Horeng menta hampura teh lain ngan ukur harita. Tapi anu leuwih pasna mah ayeuna.

Rey. Beungeut Rifki ngadadak pias. 

(Bandung, 2013)

Pasamoan

Galura, Edisi Minggu IV Juli 2013

Jam sapuluh isuk-isuk. Kuring geus singkil. Dangdan sapuratina. Basajan pisan. Ukur maké kaos oblong, calana lévis, jeung sendal capit hideung. Ngan maké suwiter.  Ceuk pangrasa mah rada mantes. Enya mantes, karérét dina kaca sepion ogé sok sanajan buuk rada lépék jeung beungeut rada kucel balas kurang saré sapeupeuting.  

Kaluar ti imah ngaliwatan jalan baseuh. Jalan anu batu-batuna amarayah. Sawaréh témbong marucunghul dina calobak cai kolombéran. Sawaréh ngahiji jeung taneuh, jeung kikisik. Meureun sawaréh deui mah kapéngparkeun ka sawah mangsa aya ban kandaraan ngalindes.

Mawa mobil teu bisa gancang, sabab jalan titincakan kikiping mani euweuh piliheunana. Jalan anu kira-kira rubakna dua méter, alusna téh lima taun sakali duka sapuluh taun sakali. Maklum geuning ari ka padésaan mah arang langka pisan diréhabna. Ké lamun geus diparelakan cau atawa lauk bari diuseupan, kakara diroris. Kitu ogé bari hahanteman dibéwarakeun ku média lokal. Boh tivi atawa koran jeung radio. Atawa mun dina mangsana angkot mogok operasi, kabéh ngajugjug gedung dewan ngayakeun démo. Antukna mah masyarakat anu jadi korban. Anu rék sakola atawa ka pasar teu bisa indit. Kudu naék ojég anu ongkosna tikel lipet. Saleuheung lamun di imah-imahna baroga motor.

Ah bari jeung nyetir téh maké jeung ngalamun. Apanan rék “kopdar” jeung Néng Anny. Alias “kopi darat” ceuk bahasa légégna mah. Enya “ketemuan” mun ceuk basa budak ayeuna mah. Ah naha da kuring gé rumasa budak kénéh.  Pédah éta meureun kuring mah geus lain usia rumaja. Sok sanajan nempo saréat mah beubeungeutan téh asa ngora waé. Matakna euweuh anu nyangka umur kuring geus kapala tilu. Komo dangdanan basajan kawas kieu mah mani nyeplés waé budak mahasiswa seméster dua. Padahal ieu téh salah sahiji trik méh teu disangka kolot ku Néng Anny. Meureun ti dituna mah nyaluyukeun jeung Néng Anny anu masih keneh boga status mahaiswi seméster dua. 

Wanoh jeung Neng Anny téh di Car Free Day. Teu ngahaja wawanohan. Harita téh manéhna muka stand buku, kuring bet jororjoy aya kereteg hayang nyampeurkeun. Ti dituna mah rék ngilikan buku anu didagangkeunana, horéng simana horéng kalolobaanana mah Komik Jepang. Aya éta ogé sabangsa novel tapi saukur novel pop konsumsi abégé. Heuheu. Kurang resep kuring mah kana novel kitu téh. Kurang gereget basa anu dipakéna, jeung téma caritana ogé moal jauh tina cinta.  

Ku sabab taya piliheun, pamustunganana mah kuring bet ngajak ngobrol ngeunaan buku-buku anu dijualna. Ti mana ti mendina. Tuluy tepika tetelepék masalah pribadi Néng Anny. Nanya heula ngaran ketah saméméhna mah. Horéng batur salembur urang Cianjur. Rupa mah basajan Néng Anny téh. Pakulitanana hideung santen, socana rada sipit nganggo kacamata. Nganggo kurudungna sederhana tapi matak pantes. Kawasna mah geus biasa ti leuleutik dikurudung. Éta wé témbong merenah pisan.

Ukur sakali-kalina panggih téh. Lila ka lilaan mah bet poho deui rupana. Nya dina poé ieu pisan kuring ngahaja maksakeun hayang panggih deui. Atuh ieu mah panggih sotéh seja nyambungkeun tali silaturahmi waé. Keur mah kabeneran kuring bisa mulang ka lembur bari jeung bisa nyalsé. Nya kabeneran pisan geuning Néng Anny gé aya di lembur.

***

Ukur satengah jam perjalanan téh. Kitu ogé bari jeung rada rungah-ringgeuh. Bet asa béda ayeuna mah kota Cianjur téh. Leuwih gegek jeung leuwih ramé. Boga jalan anyar. Loba bangunan-bangunan weuteuh. Supermarkét cul-cel di ditu di dieu. Ngan anu jadi kaheran téh naha alamat anu diéséméskeun ku Néng Anny téh horéng alamat komplék pemakaman. Boa-boa ieu mah ngaheureuyan. Mobil nyisi. Reug eureun.

Hénpun anu ti tadi nyalopa dina spidométer dicokot. Dibuka nomer henpun Néng Anny, tuluy dipencét tombol teleponna.  

“Halow. Aya anu tiasa dibantos, Kang?” sorana mani ngoncrang.

“Abdi tos dugi ditempat. Naha geuning komplek pemakaman.” Cekéng rada héran.

“Muhun. Antosan sakedap.” Tembalna. Telpon dipareuman.

Bari ngadagoan téh pirajeuneun hayang turun. Ngadon nyanghareup ka gapura komplék pemakaman. Sidik anu diéséméskeun téh alamatna komplék Sirnalaya Jalan Raya Cianjur-Sukabumi luyu jeung anu ngajeblag dina luhureun gapura komplék pemakaman. Sakedapan mah bét ngadon ngahuleng ngaraga meneng. Niténan kaayaan sakurilingna. Tangkal-tangkal samoja pating arulang kaanginkeun. Tetengger batu anu geus lukutan ukur ngabigeu kawas anu nyeungseurikeun jero haténa.  

Roko jeung panékér anu kagencét dina saku calana tukang dikodok. Tamba ngalamun teuing niatna mah. Tutupna dibuka. Roko anu ngan ukur sabatang deui dicokot. Lung cangkangna dibalangkeun ka tukang. Cekés ngahurungkeun panékér. Seuneu téh kakalicesan. Rada hésé mungguh nyeundeut udud téh. Sidik angin lilimbungan. Tapi matak betah karasa kana awakna. Pluk. Aya nu murag hareupeun pisan. Ditempo téh geuning cangkang roko anu tadi dibalangkeun.   

“Buanglah sampah pada tempatnya, Kang.” Cenah ceuk sora ditukangeun anu nuturkeun muragna cangkang roko.

“Ééh Néng Anny, naha ti mana jolna teu katohiyan?”  

“Moal apal atuh, Kang. Sidik akang bet mayunan astana.” Cenah bari imut ngagelenyu. Disidik-sidik ayeuna mah bet mani béda. Geulisna leuwih nyari. Paromanna mani cahayaan. Anggoanana ginding. Nyorén tas kayas.

“Atuhda anéh bet masihan alamat téh komplék pemakaman.”

“Muhun apanan bumi abdi di sebrangeunana. Dibujeng énggalna ieu téh, Kang, manawi keresa anteur heula abdi. Aya peryogi. Engké uihna ka rorompok mah.”

“Oh muhun mangga. Tapi kamana?” Kuring gura-giru. Roko anu karék dua kenyot dipuragkeun tuluy ditincak. Leungeun rikat muka panto mobil. Sup Néng Anny ka jero. Kawas anu geus loma pisan. Padahal mah karék dua kali panggih téh. Pédah éta meureun mindeng ésémésan jeung chatting di pésbuk. Kitu atuhda anu diobrolkeun téh tara puguh alang ujurna. Sagala dicaritakeun sagala dibéjakeun. Nya tungtungna mah kawas anu geus deukeut pisan.

“Kamana ieu téh, Néng?” Cekéng nanya deui sanggeus aya di jero mobil.

“Éta ka rerencangan Kang. Sakedap da. Mung dua bélokan. Hawatos tos ngarantosan.” Témbalna bari imut. Kuring ngagas mobil rada gancang sabab jalan téh lowong. Enya meureun pédah poé minggu.  Sabélokan dina lampu stopan. Ari bélok kiri mah  geuning langsung. Ti dinya ngaliwatan rél karéta. Tuluy bélok kanan. Tah didinya Néng Anny ménta eureun. Pas pisan hareupeun gapura anu ramé. Kulutrak Néng Anny muka panto mobil.

“Hayu, Kang. Ngiring nya.” Cenah angger mawurkeun imut. Jrut manéhna turun.

“Sakedap urang parkirkeun heula.” Cekéng bari muihkeun stir ka kénca, mépét jeung mobil anu ngajugrug hareupeun. Tukang parkir geus ngamimitian hideng niupan piriwit. Prat-prit bari tutunjuk. Sakapeung kawas anu muihkeun angin.  

“Terus! Terus! Bales! Ya. Kanan! Kanan! Heup!” cenah mani séwot. Tuluy prat-prit deui muru kandaraan séjén anu méré lampu sén. Padahal hansip gé aya teu éléh riweuhna.

Jrut. Kuring turun tina mobil. Panto kaca mobil ditutupan. Tuluy mobil dikonci. Suku hideng ngaléngkah nuturkeun léngkah Néng Anny. Teu burung ka susul da geuning manéhna gé ngadagoan. Tuluy leumpang ngaréndéng. Dina lawang gang témbong sababraha urang saumuran jeung Néng Anny papasangan, horéng babaturanana anu narungguan. Kuring sasalaman da diwanohkeun. Salah sahijina aya anu ngaran Intan. Anu ngaran Intan tuluy ngajak saréréa asup ka jero gang. Gang téh rada lega keur ukuran kota mah, tapi angger ari ku loba jelema mah teu burung dukdek. Enya atuh mani aya ku ramé ieu téh. Naha Néng Anny bet los-los ngajak kanu ramé kieu. Itu geura anu laliwat téh mani gararinding. Maké batik papasangan. Ibu-ibu aya nu maké kabaya digandéng bapa-bapa maké jas. Geus puguh ari sora dangdutan mah mani handaruan.  

Teu kungsi lila geuning abringan anu dipimpin ku Néng Intan bét anjog ka pasamoan. Néng Anny mah tonggoy wé mawur-mawurkeun imut kanu laliwat. Leungeunna meulit kana leungeun kenca kuring. Léok nyampeurkeun méja tamu handapeun gapura kembang. Ngantri nuturkeun Néng Intan jeung nu lainna.  

Kuring ukur bisa ngembang kadu niténan kaayaa sabudeureunana anu keur pésta panganténan. Sedeng diri kuring ukur maké sendal capit.

“Kumargi di bumi abdi mah moal disuguhan, Akang sing wareg tuang di dieu nya!” Saur Néng Anny bari mikeun imut nu pang amisna.   

Rengse, bandung 22 Mei 2013